W POPOŁUDNIE ŻYCIA

Nagle zrozumiałem 

że warto się zaprzyjaźnić

z tym niepozornym słówkiem

"jeszcze"

Wyglądam jeszcze

całkiem dobrze Jestem

jeszcze całkiem sprawny

Trzymam się jeszcze

Jednak żyć trzeba

uczyć się przez całe życie

jak słusznie zauważył

Seneka

W lustrze

patrzy już na mnie

trochę inny gość

niż jeszcze rok temu

Włosy ma rzadsze

i bardziej siwe

zmarszczki na twarzy 

wyraźnie się pogłębiają

Cóż

ciało zaczyna powoli rdzewieć

i coraz trudniej wchodzić

w nowe związki

Życie zaczyna biec

stałym rytmem

czasem ociera się o nudę

Coraz trudniej o gwałtowne emocje

Czego chcę się trzymać?

Na co teraz kolej? Co jest dla mnie 

ważne? Czy mam na to 

dość sił?

Popołudnie 

zapewne niedługo się skończy

lepiej chyba nie przesuwać

niczego na wieczór