TYBERIUSZ

Tyberiusz wypluwał kluski

wydobywał z zębów

jakieś resztki

Ni gorący ni zimny

monotonnie

przerabiał mowę

w trawę

Potykał się chrząkał stękał

widać dawno utracił

wszelką treść

Słowa leciały na głowy

zebranych Opadały

Zgromadzeni zapadali

w te słowa

Kolejne pauzy

przerywały oklaski

Piłat blady

jakby wyjęty z grobu

drżącymi rękoma

przecierał oczy

Żarliwy młodzian

z przylepionym uśmiechem

gładził się po lśniącej

glacy

Mowa bzykała niemrawo

jak osa na lepie

Pewien setnik

próbował zapanować

nad senną wargą

Ktoś oddalił się

w pośpiechu

Zaskrzypiały ławy

W pęknięciach ciszy

z warg z języka

snuła się pajęcza

nić

Język wargi

obrzmiały lekko

i wtedy zachrzęściła

opadająca kurtyna

Z potępieńczym jękiem

zawisła w połowie

Ale nikt ani pisnął kiedy

runęła całkiem

Po drugiej stronie

Tyberiusz tlił się jeszcze

niby gasł Z jego ust

intensywnie sypał

popiół